วันนี้มีเรื่องอีกแล้วสิมันอะไรกันนะ เราอุตส่า เป็นห่วง เห็นว่าไม่สบายจะให้กลับหอก่อน

แต่ทำไมเราพูดแล้วยังทำเฉยเหมือนกับเห็นว่าคำพูดของเรามัน....อะไรล่ะ ไม่รู้จะพูดยังไงดี

เราก็พยายมพูดให้กลับ กํยังทำเฉย เหมือนกับว่าเราไม่ได้พูด เราอุตส่าเป็นห่วงนะ

ทั้งๆที่เราบอกว่าให้กลับก่อนก็ได้เอารถกลับไป แต่กลับบอกจะอยู่รอ

พูดยังไงก็ไม่ยอมกลับท่าเดียว ทั้งที่ตัวเองก็ปวดท้องอยู่

แล้วเราก็ต้องทำงานต่ออีกนาน จะรอเหรอ เราก็ถามยังงี้

มันก็บอกจะรอ แค่ชั่วโมเดียวเอง เราก็บอกว่าต้องนานกว่านั้นแนๆ แท้ๆ

แต่ก็บอกจะรอ เราก็เออตามใจให้กลับไม่กลับก็แล้วแต่ ไม่รู้ด้วยแล้ว

แต่พอเราบอกให้เพื่อนอีกคนนึงฟังว่ามันไม่ยอมกลับทั้งๆที่ ไม่สบายนะ 

เพื่อนอีกคนก๊ไปพูดกับมัน แล้วพอเพื่อนอีกคนพูดทำไมมันยออกลับหอก่อนล่ะ

คำพูดเรามันไม่ดีขนาดที่ไม่ยอมเชื่อเลยงั้นเหรอ เราก็มาคิดดูนะมันอะไรกันแบบนี้

คงไม่เห็นเราอยู่ในสายตางั้นสิ เราอุตส่าเป็นห่วง พูดตั้งนานนะ แต่ทำไมมันไม่ยอมฟังเรา

แต่กับอีกคนทำไมพูดแป๊บเดียวแล้วยอมกลับเลยล่ะ แบบนี้เสียความรู้สึกจริงๆ นะ

ทำเหมือนกับเราไม่มีตัวตนงั้นแหละ เรารู้สึกเสียใจจริงๆ ทั้งๆที่เราจริงใจเสมอนะ

เฮ้อพูดไปก็เท่านั้นแหละไม่ได้อะไรขึ้นมา แค่อยากระบายความอัดอั้นเท่านั้น

พอได้ระบายแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นนะ จะไม่คิดอะไรมากอีกแล้วคิดมากแล้วปวดหัวจริงๆ เลย

ไมเกรนกำเริบเลยนะเนี่ย ถึงจะไม่ได้ระบายออกมาเป็นคำพูด แต่ระบายในนี้ก็ถือว่าดีแล้วหล่ะ

ปล.ขอบใจเจี๊ยบนะที่มาเม้นให้บ่อยๆ และเนเพื่อนที่ดีกับเราเสมอมา

ปล.2 ขอบคุณทุกคอมเม้นที่มาเม้นให้เราจ้ะ แต่ที่ไม่ได้ไปเม้นให้ก็อย่าถือสาเลยนะ

ปล.3 เราไม่ค่อยจะมีเวลาหรอก แต่มีเวลาอ่านหยังสือนิยายมากว่า 55+

ปล.4 ต่อปบล็อกก็คงจะดองต่อไปอีกแน่ๆ เพราะไม่มีเรื่องจะอัพ

ปล.5 สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณสำหรับเพื่อนๆที่แวะเข้ามาเยี่ยมจ้ะ

edit @ 28 Nov 2007 00:10:13 by [[Buleeyes]] เฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ [[ตลอดไป]]